Rudolf Komorek

Rudolf Komorek urodził się 11 października 1890 w Bielsku, obecnie Bielsko-Białej. Był polskim prezbiterem katolickim, salezjaninem i misjonarzem. Święcenia kapłańskie przyjął w 1913 roku w Widnawie, po czym pracował jako wikariusz w Strumieniu i Zabrzegu. Podczas I wojny światowej pełnił służbę kapelana, między innymi w szpitalach wojskowych. Po wojnie posługiwał w parafiach, a w 1922 roku rozpoczął nowicjat salezjański.

W 1924 roku przybył do Brazylii, gdzie pracował wśród Polonii, między innymi w São Feliciano, a następnie w Niterói i Luiz Alves. Pełnił też funkcję spowiednika w seminarium salezjańskim w Lavrinhas. W 1941 roku zdiagnozowano u niego gruźlicę obu płuc. Mimo choroby kontynuował posługę w kościele, przytułku dla starszych osób i sanatorium. Zmarł 11 grudnia 1949 w São José dos Campos. W 1995 roku Jan Paweł II uznał go za Czcigodnego Sługę Bożego.

Na podstawie artykułu „Rudolf Komorek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.